Gdzie oni są? | Zwycięzcy UEFA Next Gen Series 2012/13

Czas potrzebny na przeczytanie: 8 minut(y)

W sezonie 2012/13 nie mieliśmy zbyt wielu powodów do radości. Zespół prowadzony przez Paula Lamberta kończył sezon na 15. miejscu w lidze, co było sporym rozczarowaniem. Zarówno dla kibiców, jak i… samych piłkarzy, przez co, niektórzy z nich decydowali się na poszukiwanie wyzwań w innych klubach. Ale nie zespole Paula Lamberta, a o Młodych Lwach z sezonu 2012/13 postanowiłem dziś pisać. Młode Lwy dojrzały i stały się już dorosłymi osobnikami. Nasz tryumf w rozgrywkach Next Gen Series miał miejsce wszakże 13 sezonów temu. Dla których z uczestników finału los był łaskawy? No, i najważniejsze pytanie – GDZIE ONI SĄ?

---

Brad Watkins (31 lat) – koniec kariery (0 występów w Aston Villi)

Zbieżność nazwisk przypadkowa. Bradley Watkins (bramkarz) wielkiej kariery piłkarskiej nie zrobił. Występował jedynie w młodzieżowym zespole Aston Villi (choć aż do sezonu 17/18), był też wypożyczany do Tranmere Rovers oraz Wolverhampton. Cała jego, już zakończona, kariera piłkarska opiewa na 21 występów.

Josh Webb (30 lat) – koniec kariery (0 występów w Aston Villi)

Mimo że był regularnym zawodnikiem drużyny U-21, opuścił klub w lipcu 2016 r., aby dołączyć do Kilmarnock w ramach rocznego kontraktu, ale ledwie łapał się do składu w sezonie 2016/17. Następnie został zawodnikiem Kidderminster Harriers i wrócił z powrotem do Villi jako trener drużyn juniorskich. Ostatnio grał dla Hednesford Town (6 poziom rozgrywkowy) i uczył wychowania fizycznego.

Brad Lewis (30 lat) – koniec kariery (0 występów w Aston Villi)

Rozstał się z Villą w 2016 r., przechodząc do Halesowen (6 poziom rozgrywkowy), którego zawodnikiem pozostawał do sezonu 2019/20, kiedy jego kontrakt wygasł, a Lewis nie znalazł nowego pracodawcy. Obecnie zakończył karierę sportową i prowadzi swój biznes.

Janoi Donacien (32 lata) – FC Chesterfield (0 występów w Aston Villi)

Donacien miał/ma bogatą karierę, ale jednak na niższych szczeblach rozgrywkowych. Ma w CV prawie 400 występów, z czego większość na poziomie League Two. Zresztą, na tym poziomie występuje obecnie, broniąc barw FC Chesterfield.

Lewis Kinsella (31 lat) – koniec kariery (0 występów w Aston Villi)

Po odejściu z Aston Villi do Colchester w sezonie 2016/17 lewy obrońca próbował swoich sił w kilku klubach, ale były to głównie zespoły z niższych lig. Z końcem ubiegłego sezonu Kinsella odwiesił buty na kołek, a karierę kończył w rywalizującym na 6. poziomie rozgrywkowym Maidenhead United. Pracuje (lub pracował) dla Arsenalu jako scout. Ciekawostka: Kinsella jest bohaterem pewnej niechlubnej anegdoty, a mianowicie… Zaliczył dwa spadki z ligi jednego popołudnia. Już tłumaczę. W sezonie 2015/15 Lewis występował na wypożyczeniu w Kidderminster Harriers, które spadło z National League po remisie 0-0 z Barrow. Dokładnie w tym samym czasie Aston Villa oficjalnie spadła z Premier League, ulegając Manchesterowi United

Josh Barton (31 lat) – koniec kariery (0 występów w Aston Villi)

Barton wielkiej kariery sportowej nie zrobił. Zaliczył 51 występów w profesjonalnej piłce: mniej więcej połowę na szczeblu U21, a drugą połowę w północnoirlandzkim Premiership. Po sezonie 2014/15 jego cyfrowe ślady się zacierają, głównie dlatego, że niższe ligi Północnej Irlandii nie są szeroko dokumentowane w internecie.

Riccardo Calder (29 lat) – Brackley FC (0 występów w Aston Villi)

Tutaj przyznaję się do pewnej pomyłki. Kiedy obserwowałem sobie kilkanaście lat temu młode lwiątka w akcji, obok Jacka Grealisha, moją uwagę zwrócił właśnie Calder. Twardo grający, odpowiedzialny i pewną charyzmą na boisku, z automatu kojarzył mi się z Garethem Barrym. W Next Gen występował na pozycji środkowego obrońcy, ale dorosłą karierę kontynuował już na lewym boku obrony. Występował głównie w niższych, również amatorskich ligach (obecnie: Brackley FC, National League, 5. poziom rozgrywkowy). Poza karierą piłkarską udziela się też jako artysta muzyczny – pod pseudonimem Cardz wydał w 2018 r. album rapowy Overtime dostępny chociażby w Spotify.

Samir Carruthers (32 lata) – Dartford FC (3 występy w Aston Villi)

Carruthers był kapitanem zespołu młodzieżowego, który zwyciężył w Next Gen Series. Podobnie jak w przypadku Caldera i Grealisha, był w moim odczuciu wyróżniającą się postacią w tamtej drużynie. Jego bogata kariera (348 występów) skupiała się jednak na niższych ligach angielskich. Największym sportowym sukcesem Samira (obok Next Gen) będzie awans do Championship z zespołem Sheffield United w sezonie 2016/17. Jego ostatnie profesjonalne występy miały miejsce w sezonie 2023/24, a obecnie gra dla półamatorskiego Dartford FC.

Jego trzy występy dla Aston Villi miały miejsce w kwietniu 2012 r. w ramach łatania przetrzebionego kontuzjami składu.

Jack Grealish (30 lat) – Everton (213 występów w Aston Villi)

Tego pana przedstawiać ani przypominać nikomu nie trzeba. Nie zaskoczę nikogo, zdradzając, że żaden z piłkarzy zespołu, który zdobył trofeum Next Gen, nie zbliżył się nawet piłkarsko do sukcesów Jacka Grealisha. Zarówno z Aston Villą (awans z Championship do Premier League, wielokrotne nagrody indywidualne w Premier League), jak i później z Manchesterem City. Trzykrotny mistrz Anglii, zdobywca Pucharu Anglii oraz zwycięzca Ligi Mistrzów. Jack z Manchesterem City ukończył grę, a obecnie występuje z sukcesami w Evertonie i jest jednym z filarów swojego zespołu. Po znakomitym początku w The Toffees nieco spuścił z tonu i ma obecnie 2 bramki i 6 asyst w Premier League.

Graham Burke (29 lat) – Shamrock Rovers (2 występy w Aston Villi)

Burke w barwach Aston Villi rozegrał zaledwie 19 minut. W Anglii szukał jeszcze szczęścia w Gillingham FC (12 występów), Notts County (55 występów) oraz Preston North End (15 występów). W sezonie 2017/18 został wypożyczony do Shamrock Rovers, a później zdecydował się przenieść do Irlandii na stałe. W barwach 22-krotnego mistrza Irlandii napastnik występuje od tamtej pory regularnie, uzbierał 277 występów, w których ma 98 goli i 52 asysty. Regularnie występuje w rozgrywkach UEFA: kwalifikacjach do Ligi Mistrzów, Ligi Europy oraz w Lidze Konferencji Europy, w której w 14 występach ma 4 trafienia (w tym aż 3 w bieżącym sezonie).

Callum Robinson (30 lat) – Cardiff City FC (5 występów w Aston Villi)

Callum Robinson pozostaje piłkarzem Cardiff, do którego dołączył w sezonie 2022/23, kiedy walijski zespół występował w Championship. W trwających rozgrywkach Cardiff walczy o powrót na zaplecze angielskiej ekstraklasy, po 24 kolejkach znajduje się na szczycie League One. Robinson dołożył swoją cegiełkę do tego stanu rzeczy, strzelając 5 razy w 23 występach. W całej swojej dotychczasowej karierze Callum występował w różnych klubach (Bristol City, Preston North End, WBA, Sheffield United, Cardiff), w tym 44 razy w Premier League (28 występów w WBA i 16 w Sheffield United).

---

Rezerwowi:

Kevin Toner (29 lat) – Deportiva Minera (4 występy w Aston Villi)

Toner swoje szlify w dorosłym zespole Aston Villi zbierał w sezonie 2015/16 pod Eric’iem Blackiem po zwolnieniu Remiego Garde. Młody prawy pomocnik zdobył wówczas osiągnięcie, które było rzadkością w tamtym składzie – zanotował asystę w przegranym 2:4 meczu z Southampton.

Toner pozostawał związany z Aston Villą do końca sezonu 2017/18. W tym okresie był często wypożyczany, a 1 sierpnia 2018 r. przeniósł się na stałe do irlandzkiego St. Patrick Athletic. W barwach 8-krotnego mistrza Irlandii występował 67 razy, a później zdecydował się kontynuować karierę na Półwyspie Iberyjskim: najpierw w CF La Nucia, później Orihuela CF, a obecnie w Deportiva Minera z siedzibą w Kartaginie (4. liga hiszpańska).

Jordan Lyden (29 lat) – Bromsgrove Sporting (8 występów w Aston Villi)

Choć poza Jackiem Grealishem to właśnie Lyden zebrał najwięcej występów w pierwszym zespole Aston Villi, jego seniorska kariera była daleka od ideału. Australijczyk uzbierał łącznie 146 występów w profesjonalnej piłce (głównie na poziomie U21 i League Two), a obecnie występuje na poziomie półamatorskim. Jego kariera była wielokrotnie przerywana nawracającymi kontuzjami, przez które nie mógł złapać ani regularnej formy, ani stabilizacji w zatrudnieniu.

Khalid Abdo (29 lat) – koniec kariery (0 występów w Aston Villi)

Khalid Abdo był interesującym zawodnikiem na poziomie juniorskim, ale nigdy nie przebił się do seniorskiej piłki. Po 6 latach w juniorach Aston Villi nie zdecydowano się przedłużyć z nim kontraktu i Abdo wrócił do Szwecji. Bronił tam bartw 6 klubów, a karierę kończył w sezonie 2023/24 na poziomie 3 klasy rozgrywkowej w klubie Västkurd BK.

Dan Crowley (28 lat) – MK Dons (0 występów w Aston Villi)

Dan Crowley był jednym z najgorętszych produktów villowej akademii. Dość powiedzieć, że w wieku zaledwie 16 lat przeszedł do Arsenalu za zawrotną kwotę miliona funtów. Biorąc pod uwagę, że wydawał się wtedy jednym z najbardziej utalentowanych juniorów w kraju, kwota jawiła się jako promocja.

Crowley w Arsenalu świata nie zawojował. Występował w barwach The Gunners na poziomach młodzieżowych, ale nigdy nie zadebiutował w pierwszej drużynie. Po siedmiu latach i szeregu wypożyczeń Arsenal sprzedał Crowleya do drugiej ligi holenderskiej (Willem II Tilburg) za 350 tysięcy funtów. Stamtąd Crowley wrócił na Wyspy i bronił kolejno barw Birmingham City, Hull City i Cheltenham. Po wypełnieniu kontraktu z występującym w League One Cheltenham Crowley zaskakująco wrócił do Willem II, które wówczas (sezon 2021/22) występował w Eredivisie. Willem II nie obroniło się przed spadkiem i kolejny sezon Crowley występował w drugiej lidze holenderskiej. Później za 600 tysięcy funtów odszedł do Morecambe (League One), skąd przetransferował się do Notts County, w którym występował przez 1,5 sezonu przed wypożyczeniem, a następnie transferem definitywnym do MK Dons, w którym występuje po dziś dzień. W zespole z League Two ma 37 występów i 4 asysty, a na premierową bramkę póki co jeszcze czeka.

Alfie Crooks (30 lat) – koniec kariery (0 występów w Aston Villi)

Poważna kontuzja więzadeł w kolanie zakończyła jego karierę w juniorach Aston Villi. Po tym jak został wypuszczony przez klub po zakończeniu kontraktu juniorskiego, próbował swoich sił na próbach w Birmingham City, ale nie dostał się do drużyny naszych lokalnych rywali i ślad po nim zaginął.

Aidan Grant (30 lat) – koniec kariery (0 występów w Aston Villi)

Po kilku nieudanych próbach w różnych klubach piłkarskich grających na niższych szczeblach, dwumetrowy bramkarz postanowił zawiesić buty na kołku i skupić na trenowaniu młodych piłkarzy. Był powiązany z akademią bramkarską Evolution Goalkeeping.

Liam Bateman (30 lat) – koniec kariery (0 występów w Aston Villi)

Nigdy nie przeszedł do seniorskiej piłki, być może z powodu poważnej kontuzji nogi (złamanie) w 2014 r. w meczu juniorów. W 2017 r. otworzył wraz z bratem sklep odzieżowy i własną markę: It’s Simple Clothing.

---

Manager: Tony McAndrew

Tutaj historia jest jeszcze smutniejsza niż w przypadku naszych Młodych Lwów. Tony McAndrew był związany z klubem od lat 90.: najpierw jako jeden z trenerów Akademii, później jako jej koordynator w latach 1999–2017. W międzyczasie pełnij funkcję trenera zespołu u18 w sezonie 2014/15 i scouta w latach 2015–17. W 2017 r. klub najpierw zawiesił go w pełnieniu obowiązków, a poźniej rozwiązał z nim kontrakt z powodu doniesień o… bullyingu, jakiego McAndrew wraz z Kevinem MacDonaldem miał dopuszczać się wobec młodych zawodników. Oskarżenia dotyczyły zarówno przemocy psychicznej, jak i fizycznej. Poniżej streszczenie artykułu z The Guardian z 2018 r., do którego dokopałem się podczas pisania tego tekstu.

Artykuł opisuje relacje byłych zawodników akademii Aston Villa z końca lat 90., którzy oskarżają ówczesnych trenerów młodzieży – Kevina MacDonalda oraz Tony’ego McAndrew – o systematyczny bullying, przemoc psychiczną i fizyczną. Liczni gracze „wychowywani” przez McAndrew i MacDonalda (np. Gareth Farrelly, Greg Walters) zdecydowali się przerwać milczenie. Opisujywali atmosferę w klubie jako „toksyczną” i „piekło”. Trenerzy mieli regularnie wyzywać młodych chłopców (często używając wulgaryzmów), upokarzać ich i niszczyć ich pewność siebie. Walters wspomina, że MacDonald i McAndrew podczas treningów brutalnie atakowali zawodników wślizgami obiema nogami, co nie miało nic wspólnego z profesjonalnym szkoleniem. Wielu utalentowanych graczy z powodu traumy straciło pasję do futbolu i nigdy nie zrobiło zawodowej kariery. Greg Walters przyznał, że gdy ostatecznie zrezygnowano z jego usług, poczuł ulgę, mimo że od dziecka kibicował Aston Villi. Inny anonimowy gracz wspomina, że McAndrew groził mu wyrzuceniem przez okno.

W obliczu dowodów Aston Villa wszczęła dochodzenie prowadzone przez niezależnego prawnika, Jacka Mitchella. Kevin MacDonald został odsunięty od pracy z zawodnikami do czasu wyjaśnienia sprawy. Tony McAndrew odmówił komentarza w sprawie konkretnych zarzutów, choć jeden z graczy twierdzi, że lata później trener przeprosił go prywatnie, tłumacząc się własnymi problemami osobistymi w tamtym okresie. MacDonald otrzymał od klubu zakaz wypowiadania się w trakcie trwania śledztwa.

Ze śledztwa Mitchella powstał obszerny raport sporządzony na podstawie licznych rozmów z byłymi zawodnikami. Klub nie upublicznił pełnej treści raportu ze względu na procedury dyscyplinarne, ale jego wnioski doprowadziły do natychmiastowych decyzji kadrowych.

Tony McAndrew opuścił klub w 2017 roku (zanim sprawa stała się głośna medialnie dzięki reportażom „The Guardian”). Choć nie podlegał on już procedurom dyscyplinarnym pracodawcy w 2019 r., raport Mitchella objął również okres jego pracy, potwierdzając toksyczną atmosferę, którą współtworzył.

Kevin MacDonald, który pracował w Aston Villi z przerwami przez 25 lat, opuścił klub ze skutkiem natychmiastowym 20 sierpnia 2019 roku. Stało się to zaraz po tym, jak zarząd zapoznał się z wynikami śledztwa. Klub uznał, że jego zachowanie w przeszłości było nieakceptowalne i nie byłoby tolerowane w dzisiejszych standardach szkolenia. Aston Villa wydała oficjalne oświadczenie, w którym przeprosiła wszystkich byłych zawodników, którzy ucierpieli z powodu zachowania trenerów. W oświadczeniu podkreślono, że obecne standardy ochrony młodych graczy (safeguarding) w klubie są „nie do poznania” w porównaniu z tym, co działo się w latach 90.

Niech ten smutny koniec nie zaburzy Wam obrazu całej historii. Zwycięstwo w rozgrywkach Next Gen będzie dla wielu z tych młodych piłkarzy wspomnieniem, którym będą cieszyć się do końca życia. A dla kibiców przypomnieniem, że rozgrywki juniorskie rządzą się swoimi prawami i przeniesienie talentu i błysku na poziom zawodowy bywa niezwykle trudne. Niech się im wiedzie, bo bądź co bądź – to wciąż młode chłopaki.